Përqendrimi i pronësisë dhe ndërthurja e mediave me interesa të mëdha ekonomike krijojnë një mjedis ku pavarësia editoriale vihet në presion të vazhdueshëm.
Miratimi i IBAR-it konsiderohet një hap historik në negociatat me Bashkimin Europian, ndërsa në terren shqiptarët përballen me konfliktet e pronës, emigrimin dhe mungesën e besimit tek institucionet.
Rishikohet praktika për “arrestin në burg”, duke i kaluar prokurorisë barrën e justifikimit të nevojës për caktimin e kësaj mase dhe analizën e rrezikut, ndërsa ekspertët ngrenë pikëpyetje mbi kohën e ndërhyrjes dhe arsyet që sollën këtë ndryshim në këtë moment.
Raporti i Agjencisë së Inteligjencës Financiare zbardh skemat më të përdorura për riciklimin e parave në Shqipëri, nga blerjet e pronave me çmime të dyshimta te investimet në art, mallra luksi dhe transfertat ndërkombëtare me origjinë të paqartë.
Lehtësira fiskale, mungesë kontrolli dhe projekte miliona euroshe të papërfunduara ngrenë dyshime mbi efektin real të parqeve teknologjike dhe “data center”-ave në Shqipëri.
SPAK zbardh rrjetin e dyshuar të tenderave të manipuluar, ku zyrtarë publikë dhe biznesmenë akuzohen për përfitime të paligjshme, pastrim parash dhe krijim të një skeme të strukturuar kriminale me pasuri që kapin dhjetëra milionë euro.
Zjarri në “Farmacia 10” lë pas dhjetëra familje të pastreha dhe nxjerr në pah mungesën e kontrolleve, problemet me materialet e ndërtimit dhe dobësitë në reagimin e institucioneve përgjegjëse në raste emergjencash.
COELA dhe shtetet e BE-së shqyrtojnë progresin e Shqipërisë mes debateve për reformën në drejtësi dhe tensioneve politike në Tiranë që ndikojnë procesin e anëtarësimit.
Prokuroria e Posaçme sekuestron 232 pasuri dhe heton një rrjet kompanish që dyshohet se janë financuar nga trafiku i kokainës. Hetimet zbulojnë një grup të strukturuar kriminal që operonte mes Amerikës Latine dhe Evropës, me miliona euro pasuri të dyshuara si të përfituara nga trafiku i drogës dhe pastrimi i parave.
Përmes analizave formale dhe procedurave që shpesh manipulohen në dokumente shtetërore, institucionet e klasifikojnë ujin “si të pijshëm”, ndërsa në realitet institucionet nuk garantojnë cilësinë e tij.